Polska Szkoła Plakatu była zjawiskiem w polskiej grafice projektowej, które rozkwitło od lat 50. do 70. XX wieku i przyniosło polskim plakacistom międzynarodowy rozgłos. Nie była to sformalizowana grupa ani jednolity styl, lecz raczej sposób myślenia o plakacie jako o autonomicznym dziele sztuki, a nie tylko nośniku informacji. Jej przedstawiciele – m.in. Henryk Tomaszewski, Jan Lenica, Roman Cieślewicz, Waldemar Świerzy czy Jan Młodożeniec – projektowali przede wszystkim plakaty filmowe, teatralne, wystawowe, cyrkowe oraz o tematyce społecznej i politycznej.
Polska szkoła plakatu wyróżniała się lapidarną, oszczędną formą, silnym znakiem graficznym, metaforą i ironią, a także nowatorskim liternictwem, często traktowanym na równi z obrazem. Plakat nie musiał dosłownie ilustrować treści (np. filmu), lecz ją komentował – często z humorem, dystansem lub gorzką aluzją, wymagając od odbiorcy współuczestnictwa i intelektualnej interpretacji. W warunkach PRL-u, przy istnieniu cenzury i oficjalnej propagandy, plakat stał się polem względnej wolności artystycznej, gdzie za pomocą skrótu, symbolu czy gry skojarzeń można było powiedzieć więcej, niż wolno było napisać wprost.
Stylistycznie polska szkoła plakatu była bardzo zróżnicowana – obok malarskich kompozycji pojawiały się plakaty oparte na płaskich plamach koloru, rysunku, kolażu i fotografii. Wspólne pozostawały jednak: emocjonalność przekazu, wyrazista autorska wypowiedź, nierzadko „romantyczny” ton oraz podniesienie plakatu z grafiki użytkowej do rangi sztuki wysokiej. Zjawisko to stało się jedną z najważniejszych polskich „marek” artystycznych XX wieku i do dziś jest punktem odniesienia dla kolejnych pokoleń projektantów w Polsce i za granicą.